Bol fotograf olur ve eglence.1 saat suren yolculugumuzun sonunda Vicenza'dayiz.
Istasyonunun karsisinda kocaman bir park var. Sari sari yapraklar dokulmus. Banklar bombos, ve gunes yavas yavas yukseliyor.Fotograf cekmeye basliyoruz.Kucucuk bir oyuncakci dukkani, eski bir bina ancak oyuncaklar yeni. Yine de gozumuze batmiyor.Tabi hemen yaninda 'Istanbul Kebab'. Her kente bir Turk kebabci gelenegi burada da bozulmuyor.
Hemen bir meydan cikiyor karsimiza, 'resim pazari' denilebilir.Amatorler yaptiklari resimleri satiyorlar. Zaten Vicanza ressamlariyla meshurmus.Kucuk bir kentten beklenmeyecek kadar muzeye sahip, resim sergilerini gezmek 2 gun surebilir.Ayrica Unesco'nun da korumasi altinda.
Once birkac kiliseye bakiyoruz. Ayin var, iceri giremiyoruz. Arkadaslarin da ayine gidesi pek yok. Yurumeye devam. Kocaman bir meydanda eski esyalar, antikalar satiliyor. Gercekten orjinal objeler bulunabilir. (Araba seklindeki ayna vs.)
Arkadaslar 'eski gormek istemiyoruz' diyorlar. Tamam kopruye gidelim. Icinden irmak gecen sehirler kitabi yazmak istiyorum. Ne kadar dogal gorunuyor.Hemen birkac fotograf. Eee karnimiz acikti. Tok karinla gezmek istemeyen arkadaslar Verona'ya donuyorlar. Bense kesfe devam ediyorum. Olimpik Tiyatro inanilmaz guzel, 1580 yilinda insa edilmis. Kitaplarda gordugum heykellerle yuzyuzeyim. Sahne arkasina gitmek istiyorum ancak izin yok.
Bembeyaz ve kocaman heykellerle suslu parkinda yuruyorum. Ordekler yuzuyor nehirde. Kameramin sarji bitiyor yavas yavas. Ve dusunuyorum Vicenza'ya tekrar gelinebilir, hatta sik sik gelinebilir.
Ispanyol arkadaslar ariyor Evrim gel sehrin disindaki saraylara gidiyoruz. Ispanyollar hem sicakkanli hemde gezmeyi seviyorlar, konusmayi da.
La Rotonda, Palazzo Chiericati, Villa Valmarana ai nani hepsi gorulmeye deger, ancak iceri giremiyoruz, hava karariyor ve biz Verona'ya donuyoruz.
Evrim OZSOY
